GOOD
Piątek, 31 października 2014r. •

Psychiatria praktyczna i psychogeriatria


Psychiatria praktyczna i psychogeriatria - Lęki u dziecka po śmierci bliskiej osoby

Dezadaptacyjna reakcja lękowa - np. lęki u dziecka po śmierci bliskiej osoby
 Ostra dezadaptacyjna reakcja lękowa   Ostra i silna reakcja lękowa może wywołać zaburzenia adaptacyjne. Stany subiektywnego cierpienia i zaburzeń emocjonalnych zwykle wpływające na funkcjonowanie i zachowanie społeczne, które występują w okresie przystosowania do istotnych zmian sytuacji życiowej lub stresujących okoliczności życiowych. Stresor może naruszać integralność sieci społecznej danej osoby (żałoba, rozstanie) lub szerszego społecznego systemu oparcia i wartości (migracje, status uchodźcy), albo może być wynikiem ciężkiego przejścia lub kryzysu rozwojowego (początek nauki w szkole, rodzicielstwo, niepowodzenie w osiąganiu cenionych celów osobistych, przejście na emeryturę). Indywidualna predyspozycja lub uwrażliwienie odgrywają ważną rolę w określaniu ryzyka wystąpienia i w kształtowaniu przejawów zaburzeń adaptacyjnych, lecz zakłada się, że nie wystąpiłyby one bez udziału stresora. Przejawy zaburzeń adaptacyjnych bywają różnorodne i obejmują nastrój depresyjny, lęk, zamartwianie się (lub ich połączenie), poczucie niezdolności do poradzenia sobie, tworzenia planów lub ich kontynuowania w aktualnej sytuacji, jak również pewnego stopnia zaburzenie sprawności wykonywania codziennych zajęć. Zaburzenie zachowania (conduct disorder) może stanowić objaw towarzyszący, w szczególności u młodzieży. Dominującą cechą może być krótka lub przedłużona reakcja depresyjna, albo zaburzenie innych emocji czy zachowania, z włączeniem wstrząsu kulturowego, reakcji rozpaczy i hospitalizacji u dzieci.      Lęki u dziecka po śmierci bliskiej osoby   Do niedawna od dzieci, które przeżyły śmiertelną stratę, oczekiwało się, żeby nie widziały i nie słyszały. Często na czas śmierci i pogrzebu były odsuwane od rodzinnej żałoby i powierzane opiece bliskich krewnych. Rzadko im się objaśniało panującą w domu atmosferę. Dorośli chwalili dzieci z dzielne zachowanie. Rzadko pytali, co czują wobec ojca, który powoli umierał na raka, czy po niespodziewanej stracie siostry, która zginęła w wypadku. Specjaliści, którzy zajmują się dziećmi w żałobie, mówią, że na początek trzeba zdać sobie sprawę, iż śmierć się wydarzyła, i rozpoznać rozpacz jako rodzaj naturalnej odpowiedzi na nią. Dorośli powinni zrozumieć, że kiedy wydarzy się śmierć w rodzinie, bardzo ważne jest posłuchać także i głosu dzieci. Małym dzieciom, których rozumienie życia i śmierci jeszcze nie jest ukształtowane, mogą pomóc niewerbalne metody wyrażania uczuć. Rekwizyty: lalki, świeczki, kwiaty, małe trumienki albo też czynność rysowania. W ten sposób dzieciom łatwiej jest otworzyć się, wyrazić ciężar swego żalu, trudności, strachu, a niekiedy i złości, która towarzyszy śmierci. W ceremonii pożegnalnej każde dziecko zapala świeczkę za zmarłego rodzica czy rodzeństwo. Z godnością zapoznają się z wielkością i ostatecznością straty. Tak jak dorosłym i dziecku należy podać jasną i dostępną informację o śmierci bliskiej osoby. Psycholodzy uważają, że powinno się wyjaśniać nawet tak skomplikowane śmierci, jak samobójstwo i zabójstwo. Ukrywanie przyczyn śmierci choroby może sprawić wrażenie, że dorośli nie chcą podać prawdziwej jej przyczyny. Należy przekonać dziecko, że ono nie ponosi żadnej odpowiedzialności za to, co się stało. Poczucie winy często towarzyszy żalowi. Dzieci mogą nie rozumieć, że powiedzianego w gniewie „wykończysz mnie” nie należy brać dosłownie i obarczać się winą. Nie należy zmuszać dzieci, aby w okresie żałoby okazywały zimną krew. To nienaturalna postawa i nie należy jej niepotrzebnie utrwalać. Byłoby niezmiernie korzystne, gdyby dzieci razem z rodzicami mogły korzystać z grup wsparcia, które tworzone byłyby z osób mających za sobą podobne przeżycia, a dzieci mogły w sposób naturalny przekonać się, że nie są jedynymi osobami, które spotkała podobna tragedia.    (J. Krzyżowski: Choroba terminalna, ofiary wypadków i umieranie. W: Stany nagłe w psychiatrii. Medyk. 2008.)   dr nauk med. Janusz Krzyżowski
            Psychiatra
           Gabinet prywatny tel. 22 833 18 68
           00-774Warszawa, Dolna 4 lok. 15    
NA GÓRĘ
powrót do działu Psychiatria praktyczna i psychogeriatria